U KOSOVSKOM BOJU su POBEDILI SRBI

Bitka na Kosovu (Boj na Kosovu, Kosovski boj, Kosovska bitka ili Vidovdanska bitka) vodila se 28. juna 1389. godine između srpske i turske vojske, u Zemlji Brankovića, na Kosovu Polju, kod Vukove prestonice Prištine.Pre samog Kosovskog boja,knez Lazar je nekoliko puta dolazio u sukob sa Turcima.Prvi sukobi Turaka sa oblascu kneza Lazara,zabelezeni su 1381 na Dubrovici kod Paracina.U sukobu kod Plocnika1386,Turci,koje je predvodio sultan Murat I (1362-1389)su izgubili bitku… Bitka na Kosovu polju bila je veoma krvava i sa velikim vojnim gubitcima na obje strane.Dvojica od trojice otomanskih zapovednika su stradali. Ubijen je čak i sultan Otomanskog carstva Murat I, kao i njegov sin Jakub.Tokom bitke je poginuo i jedan od srpskih zapovednika, knez Lazar Hrebeljanović. U ovoj bici učestvovale su vojske Kneževine Srbije i vojska iz Bosne, koju je poslao Tvrtko Prvi Veliki.U Lazarevoj vojsci jedno krilo vodio je Vuk Branković, a drugo su sačinjavali bosanski odredi pod zapovedništvom vojvode Vlatka Vukovića.Nakon bitke, Srbi su poslali na Zapad Evrope vest o potpunom porazu Turaka na Kosovu polju….

Iznenadno i brzo povlačenje turske vojske sa Kosova u Jedrene pod komandom novog sultana Bajazita ključan je momenat u analizi ishoda boja.Nikada se nije desilo u istoriji ratova da je pobednik pobegao sa bojnog polja,a turska vojska je tada pobegla iz Srbije.Otomanski Turci su bili primorani da se povuku i njihov napredak u Evropu je efektivno zaustavljen nekoliko godina. Osmansko osvajanje mnogo manje i slabije Srbije odloženo je decenijama kasnije.Kada je Bajazit opet došao u Srbiju krajem 1389. godine, on je znao ko je bio pobednik na Kosovu polju i časno je postupio kada je kneginji Milici ponudio vazalstvo, a to svako ne bi uradio da je srpska strana bila poražena kao što se tvrdi, već bi nastavio svoj pohod ka Kruševcu i usput bi sve popalio i uništio kao što je Murat uradio u Bugarskoj, iako mu se Bugari već bili predali. A on je ženi svog neprijatelja ponudio da bude vazal i kasnije joj je pomogao da protera Ugare koji su naredne godine prešli Savu i napali Srbiju….Stanovište o srpskoj pobedi izneli su i mnogi srpski istoričari 20. veka.Turski hrоničаri Lеši, Zајеdеdin i Šukurlаh u zаpisimа dо dеtаlја оpisuјu pоrаz Тurаka. Da su Turci izgubili na Kosovu, daleko najjači su istorijski spisi toga vremena u kojima se slavi hrišćanska pobeda. O turskoj pobedi nema ni reči!…

Još svi mrtvi iz Kosovskog boja nisu bili ni sahranjeni, a sa severa su u Srbiji provalili Mađari. Sa vojskom desetkovanom u ratovima sa Turcima i međusobnim sukobima za vlast, plemstvom koje je u Bosni već prešlo na katolicizam, maloletnim Lazarovim sinovima koji nisu mogli preuzeti presto i kraljem Tvrtkom I. Kotromanićem zauzetim osvajanjem Dalmacije, Srbija se našla u vrlo teškoj situaciji.Tada je do izražaja došao genij kneginje Milice koju je narod sa pravom prozvao caricom. Pred njom je bio izbor: mogla je prihvatiti ugarsku okupaciju, mogla je preći na katolicizam i priznati prvenstvo ostarelom Stefanu Dabišu(koji je taman nasljedio Tvrtka) ili ući i vazalni odnos sa Turcima. Istorija je pokazala dalekovidnost njezinog poteza. Da je prihvatila ugarsku okupaciju, Srbija bi već 1402. pala pod Turke(Srbija je pala pod Turke 1459. godine), a da je prešla na katolicizam, prošla bi kao i bosanskom plemstvo koje ni savijanje kolena pred papom nije spasilo od osmanske okupacije.Miličin sin, Stefan Lazarević, prvo je u bici kod Nikopolja 1396. sa svojom teškom konjicom bio odlučujući faktor u pobedi Turske nad Ugarskom i na taj način otklonio mogućnost ugarske okupacije Srbije, a onda se posle bitke kod Angore  oslobodio turskog vazalstva i ubrzo napravio jednu od najjačih srpskih država u istoriji.Pogledate kartu Balkana iz prve polovine 19.veka, gde između velikih imperija Habsburške Monarhije i Osmanskog carstva prkosno stoji mala Srbija….

Srpski narod je od kada se pamti išao krsnom stazom. Nesloga i izdaja najteže su ga ranjavale, dušu mu tanjile, ali je imao Bogom vazda poneku miomirisnu dušu od podviga i viteštva, da ga iscjeli, osnaži i obnovi…Zvanična istoriografija potpuno zanemaruje srpsku istoriju pre Nemanje, koji se pojavljuje tek u 12. stoleću Nove ere. Zvanično se sledi samo ono što je o Srbiji pisao Konstantin Jireček, jedan od najamnika Bečko-berlinske isotrijske škole. On osporava srpsko starosedelaštvo Srba na Balkanu, pa zato nije spominjao Srbiju – osnovanu 490. godine, s prestonicom u Skadru. U ovom antičkom srpskom gradu, koji se zvao i Troja, i Ilij, stolovale su srpske dinastije: Svevladovići, Svetimirovići i Oštrivojevići, od 490. do 1171. godine. Zanimljivo je, da je o prednemanjićkom Srbijom pisao i katolički sveštenik Andrija Kačić-Miošić u 18. stoleću,a on je u svojoj knjizi: „Prisvitlom gospodinu“, naveo većinu srpskih vladara u Skadru…

Na Međunarodnom kongresu istoričara: „Doćirilovska slovenska pismenost i dohrišćanska slovenska kultura“, u Sankt Peterburgu, od 12. do 14. maja 2008. godine, italijanski istoričar Đankarlo Tomacoli Ticijano pročitao referat o dešifrovanju linearnog A i B pisma sa Krita – pomoću slovenskih jezika. Zaključio je, da je Minojska država (osnovana 2000 godina pre Nove ere na Kritu) srpksa, a ne grčka – kako se to u svetu uči na svim nivoima obrazovanja. Ovo je bilo iznenađenje, ali više nije. Sve više naučnika se slaže sa srpskim (slovenskim) starosedelaštvom na Sredozemlju i u drugim delovima Evrope…Da je srpska država postojala i pre Nemanjića, danas više nije ni najmanje sporno, ako je ikada i bilo, bez obzira što su prednemanjićke dinastije nasilno brisane iz istorije. Dokaz brisanja je i pečat kneza Strojimira, pripadnika dinastije Vlastimirovića iz 9.veka. Pečat se 2006.odjednom pojavio na aukciji u Nemačkoj. Bio u privatnoj kolekciji i pravo je pitanje odakle nekom Nemcu srpski pečat i kolike još tragove naše istorije skrivaju privatne kolekcije po svetu?!…

Miloš Milojević, srpski istoričar iz 19. veka piše da je Srbima u prvoj polovini 10. veka vladala kraljica. Pre nekoliko godina otkriveni su delovi natpisa iz zidova nekadašnje džamije, a danas crkve sv. Vida u Klisu, kod Splita. Na njima se pominje kraljica Domaslava, a natpis je datiran u prvu polovinu 10.veka… Andrija Kačić Miošić, franjevački sveštenik iz Makarske, 1756. godine objavio je “Razgovor ugodni naroda slovinskog”, jedno od najvrednijih i najčitaniji dela južnoslavenske književnosti svih vremena. Tu piše o tridesetak prednemanjićkih kraljeva i vladara, koji su svoju državu osnovali sredinom 5.veka. Kačić Miošić pominje kralja Bodina i njegovog oca, kralja Mihaila iz dinastije Vojislavljevića koja je Srbijom vladala u 11.veku, dakle, puno pre rođenja Stefana Nemanje. Bodinov pečat sa likom svetog Teodora pronađen je u Arheološkom muzeju u Istanbulu 2008. godine, a portret kralja Mihaila nalazi se u crkvi svetog Mihajla u Stonu pored Dubrovnika…

Delovi Albanije, nekada i cela zemlja bili su, neki više neki manje, u sastavu srpskih država (pre 860-1394).U periodu vladavine srpskog kralja a zatim cara Stefana Dušana (1331-1355) čitava Albanija osim Drača bila je sastavni dio srpske države.Skadar je bio i prestonica Srbije od 490. do 1171. godine…Prof. dr Kaplan Burović, balkanolog, Albanac srpskog porekla, pre desetak godina vratio se pravoslavnoj veri. On argumentovano tvrdi, a svoju doktorsku tezu odbranio je u SAD-u, da je 75-80 % stanovništva Albanije srpskog korena. Isto tako smatra da je 82 % albanskog naroda na Kosovu i Metohiji srpskog porekla.Tezu akademika Kaplana Burovća da Albanci nisu potomci Ilira i da nisu autohtoni na Balkanu sve više prihvata nauka mnogih balkanskih zemalja, zemalja Evrope i Amerike. Tezu o ilirskom porijeklu Albanaca ocjenjuju kao izmišljeni mit, koji ima političku pozadinu. ..

Albanci nikada nisu postojali kao jedinstveni narod, već ih je narodom i nacijom učinio austrougarski dvor.Ujedinili su različita plemena, sačinili jedan jezik i sve to potpomogli novcem kako bi, pre svega, smanjili srpski uticaj i težnju ka oslobađanju svih srpskih zemalja od kojih se dobar deo tada nalazio pod vlašću Austrougara.Na duže staze, cilj ovog “projekta” je bio da se u ovom delu Evrope koji izlazi na Mediteran smanji i uticaj Rusije.Ova tvrdnja iznesena je u doktoratu nedavno peminule bugarske istoričarke Teodore Toleve (1968-2011). Rad pod nazivom “Uticaj Austrougarske imperije na stvaranje albanske nacije (1896-1908)” zasnovan je na proučenim dokumentima Carskog arhiva u Beču od kojh su mnogi u to vreme bili najstrože čuvana tajna.Toleva je tokom istraživanja i potrage za dokumentima o međuetničkim odnosima u Otomanskoj imperiji, u carskom arhivu u Beču našla dokumente u vezi tajnih sastanaka na austrougarskom dvoru održanih 1896. na kojima je dogovoreno stvaranje kompaktne albanske nacije.Po bugarskoj istoričarki, memorandum o četiri sastanka koja su održana pokazuje da krajem devetnaestog veka albanska nacija još nije postojala…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s